Nou weet ik zelf hoe het voelt als je fiets gejat wordt…

Voor Frenkie, nu een vijftiger, was de wijk Klarendal in Arnhem een tranendal om in op te groeien. En zelf maakte hij de buurt er in zijn jonge jaren ook niet beter op. Als tiener werkte hij al voor pooiers. Hij bracht, alles bij elkaar, zo’n twintig jaar van zijn leven door in detentie.

Frenkie is een duidelijke ADHD-er, is zwaar verslaafd, heeft nog nooit gewerkt voor zijn brood en lijkt dat ook niet in zich te hebben. Daar kon de sociale werkvoorziening even helemaal niets mee toen Frenkie weer aan de maatschappij teruggegeven werd.

Prikstok
“Maar wat zou je nou zelf het liefst willen doen”, vroeg de begeleider van De Instap. Frenkie wist het wel: met zo’n prikstok en zo’n hesje zwerfafval opruimen!

Fiets
Later, toen hij naar een beschermde woonvorm in Wageningen verhuisde, maakte hij zich nuttig door voor zijn medebewoners al vroeg het ontbijt klaar te zetten en andere huishoudelijke klusjes te doen. En hij was super in zijn sas met de fiets die hij kreeg, één van de voorzieningen van De Instap, direct nadat hij was vrijgekomen.

Nu woont hij weer in Arnhem, weer in een beschermde woonvorm en heeft af en toe nog contact met De Instap. Zijn vroegere begeleider heeft toch nog een fiets voor Frenkie weten te regelen, toen zijn eerste fiets gestolen bleek. “Nou weet ik zelf hoe het voelt als je fiets gejat wordt”, zei Frenkie sneu.